تبلیغات
. - منبر مجازی

مرتبه
تاریخ : دوشنبه 12 آبان 1393

یکی از صفات خداوندی ویژگی احیاء و اماته است. خداوند در طبیعت خودش بعضی چیزها را می میراند و بعضی را زنده می کند.

باران یکی از احیاکننده های این زمین است. وقتی زمین از اب خالی می شود و خاکها خشک می شود و برکه ها و جوی ها خالی از اب می شوند.طبیعت انگار که مرده است .نمی دونم تابحال به یک بیابان رفته اید یا نه؟ در بیابان وضع به این صورت است در فصل تابستان و خشکی وقتی خورشید به بالاترین زاویه ی خودش نسبت به زمین قرار می گیرد زمین را طوری گرم می کند که حتی بعضی درختان را کهنسال را می سوزاند. حیواناتی که زندگی شان به آب جویها و رودخانه ها بستگی دارد شروع به کوچ کردن از ان منطقه می کنند و بلاخره بیابان یک حالت مرده و سوت و کوری پیدا می کند بجز حیواناتی که در اعماق زمین جای دارند سطح زمین خالی از جاندار می شود. آدم با خود فکر میکنه که دیگه اینجا قابل سکونت حتی برای حیوانات هم نیست اما وقتی به ماه هایی که باران خیز هستند نزدیک می شویم و ابرها آسمان را فرا می گیرند حال و هوای آفتابی بیابان تغییر می کند،  با برخورد اولین قطرات باران در همان دقایق اولیه موجودات ریز و درشتی هستند که به سطح زمین میایند. کم کم درخت ها و گیاهان برگ ها ی خود را باز تر می کنند تا قطرات بیشتری را جذب خود کنند.اب باریکه ها در حال پیدا کردن راه خود بر روی زمین تفتیده ی بیابان به هم می پیوندند و جویبارهای بزرگتری را درست می کنند، هوا مرطوب میشود ونسیم خنکی وزیدن می گیرد کم کم پرندگان و سپس جانوران درشت تر و چهارپایان از منطق دیگر به ان منطقه سرازیر می شوند.

آب زندگی دوباره ای را به زمین مرده ی بیابان هدیه می کند. واگر کسی وضعیت قبل از بارندگی را در ان منطقه ندیده باشد باور نمی کند که این همان زمین مرده ای بوده که هیچ جانوری در انجا نمی زیسته.

خدا گاهی اینگونه زنده می کند.اینگونه قدرت خودش را نشان می دهد.اینگونه حیات را زندگی را باز می آفریند.

خدا زندگی انسانها را هم گاهی دوباره می آفریند.گاهی حیات زندگی ادم ها مثل آن بیابان خشک و بی آب و غیر قابل تحمل می شود،وقتی که دیگه دل های مردم مثل خاک ان بیابان از عناصری خالی میشه و دیگه چیزی توی اونجا رشد نمیکنه، خدا باران می آورد.یکی از باران های خداوندی محرم ابی عبدالله(علیهم السلام) است. محرم طوفان سازندگی امام حسین(ع)است. محرم امام حسین فقط میاد تا درس زندگی به ما بدهد، برخی به غلط اینطور فکر می کنند که داستان عاشورا تنها چیزی که به ما یاد میدهد مرگ شرافتمندانه و باعزت است! این درست اما فقط این است یا اگر این هم باشد در وهله ی اول عاشورا می خواهد درس چگونه زندگی کردن را به ما یاد بدهد.درس چگونه انسان بودن را به ما یاد بدهد.

وقتی محرم میاد، قبل از شب اول، انگار تو وجود نوکرا و ارادتمندای حضرت قیامتی برپا میشه، دیگه یکجا نمی تونن بشینن، باید کاری کنند.همه ی مردم خودشونو قبل از شب اول اماده میکنند انگار همون ابرهای باران زا بر سر شهر سایه انداخته اند و قراره اتفاق بزرگی بیافته کم کم باران حسین شروع به باریدن میکنه و قطراتش وجوه و صورتهای همه ی مردم رو تازه میکنه. ماه ماهه غمه اما یه نشاط و بهجتی دلای عاشقا رو پرکرده، میگن بارون عدالت و رعایت میکنه چرا که بر روی همه فرو میریزه و همه کس و همه جا رو بهره مند میکنه، باران حسین هم بر روی همه میریزه، نمیگه این امسال کجا بوده چیکار کرده میگه بیا بیا خودتو شست و شو بده ، روح تو جلا بده. میگه بیا کمی زندگی کن! باران حسین خیلی وسیعه همه رو در بر می گیره فقط آدم کافیه خودش و در معرضش قرار بدهد، زیر باران قرار بگیره.و اینگونه است که حسین احیا گری میکنه، زندگی می بخشه،خدا از طریق حسین گروه گروه ادم ها رو زندگی بخشیده ،نجات داده، لذا دستگاه ابی عبدالله دستگاه خداست، حسین مامور خدا برای زندگی بخشیدن به آدمهاست.




طبقه بندی: یادداشت، 
برچسب ها: منبر مجازی،
ارسال توسط سیدعلی
آرشیو مطالب
صفحات جانبی
پیوند های روزانه
امکانات جانبی
blogskin

قالب وبلاگ